หมีใจดี

นานมาแล้วในป่าใหญ่ ก่อนที่ฤดูหนาวจะมาถึง ทอมสัน หมีใหญ่ผู้ขยันขันแข็ง รีบเร่งสะสมอาหารไว้กินตลอดฤดูหนาว เพราะในฤดูหนาวจะหาอาหารได้ยากมาก

คืนวันหนึ่ง เมื่อฤดูหนาวมาถึง จิม ตกใจขึ้นมากลางดึก

“เฮ้....ทอมสัน ตื่นขึ้นเร็ว ดูเหมือนว่าจะมีใครมาเคาะประตูนะ”

ทอมสัน เดินไปเปิดประตู ก็พบกับชายคนหนึ่งยืนตัวสั่นเพราะความหนาว “ได้โปรดกรุณาให้ผมได้เข้าไปหลบหนาวในบ้านของคุณด้วยเถิด” ชายแปลกหน้าขอร้อง

“ก็ได้ แต่แค่คืนเดียวนะ” ทอมสันตอบอย่างเสียไม่ได้

“เข้ามาพวกเรา เขาให้พวกเราเข้าไปหลบหนาวในบ้านแล้ว” ชายคนนั้นหันไปเรียกพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

“เฮ้....ฉันให้เข้ามาพักหลบหนาวเพียงแค่คนเดียวนะ ไม่ใช่ทั้งหมดนี้” ทอมสันตกใจเมื่อเห็นเด็กและผู้ใหญ่หลายคนมายืนหน้าประตู

“ได้โปรดเถิด หากไม่ให้พวกเราเข้าไป พวกเราก็ต้องหนาวตายกันหมด” พวกคนแปลกหน้าพากันอ้อนวอนเสียงระงม

ทอมสันตัดความรำคาญ จึงอนุญาตให้เข้าไปในบ้าน

ในขณะที่ทอมสันกำลังจะเคลิ้มหลับนั้น ก็มีเสียงของพวกเด็กๆ ร้องงอแงขึ้นเพราะความหิว

“หนวกหูพวกนี้จริงๆ เราให้ที่พักแล้ว แล้วยังมางอแงจะกินโน้นกินนี่อีก”  ทอมสันบ่นพึมพำก่อนที่จะงีบหลับไป และเมื่อทอมสันหลับไป เขาได้ฝันเห็นนางฟ้ามาอบรมสั่งสอนให้เขาเป็นหมีที่มีความเมตตากรุณาแก่ผู้อื่น แล้วจะได้รับผลตอบแทนอย่างคุ้มค่า

ทอมสันตกใจตื่นขึ้น เขาคิดในใจว่าถ้าหากเขาทำดีอย่างที่นางฟ้าบอก เขาจะได้ผลตอบแทน ดังนั้นเขาจึงเปิดประตูห้องเสบียงอาหารแล้วเรียกให้ทุกคนไปกิน

วันต่อมา เมื่อพวกคนเหล่านั้นได้จากไป เมื่อทอมสันเข้าไปในครัว เขาเหลือผลไม้เพียงลูกเดียวที่เป็นอาหาร

ครั้งแรก ทอมสันนึกโกรธที่ตนให้อาหารแก่พวกคนอื่นไปหมด แต่มานึกขึ้นได้ว่าหมีนั้นจำศีลตลอดฤดูหนาวไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ก็หายโกรธ

ต่อมา เมื่อฤดูร้อนมาถึง ทอมสันก็ได้รับจดหมายของพวกที่มาขอที่พักและอาหาร ในจดหมายเขียนมาขอบใจและสัญญาว่าจะนำอาหารมาคืนให้เป็นการตอบแทนแก่ผู้ที่มีความเมตตาอย่างทอมสัน