กระต่ายป่ากับฝูงกบ

นานมาแล้ว มีกระต่ายป่าฝูงหนึ่ง นัดชุมนุมกันที่ชายป่าเพื่อปรึกษากันหาวิธีที่จะช่วยให้พวกมันพ้นไปเสียจากความกลัวและภัยที่เกิดจากมนุษย์และบรรดาสัตว์ป่าที่ตามล่าพวกมันเป็นอาหาร พวกมันคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

จนกระต่ายป่าตัวหนึ่งพูดขึ้นมาว่า

“ความตายเท่านั้นที่จะพาพวกเราพ้นไปเสียจากความกลัวและศัตรูของเราได้”

กระต่ายที่สิ้นหวังทุกตัวเห็นด้วย จึงชวนกันไปที่บึงเพื่อกระโดดน้ำตาย  เสียงเดินของพวกมันทำให้กบฝูงหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่แถวนั้นพากันกระโจนหนีด้วยความตกใจสุดขีดจนถึงเหยียบกันตาย

กระต่ายชราตัวหนึ่งเห็นดังนั้น จึงพูดขึ้นว่า

“พวกเราอย่าเพิ่งสิ้นหวัง ยังมีสัตว์อื่นที่กลัวยิ่งกว่าเรา เพียงแค่ได้ยินเสียงเท่านั้นก็กลัวลนลานถึงกับเหยียบกันตาย พวกเรามาอดทนกันต่อไปเถิด ไม่ตายเราคงหาวิธีแก้ไขได้”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

จงเปรียบเทียบทุกข์ของเรากับเขา ทุกข์เราจะบรรเทาไปเอง

แหล่งที่มา  อักษรา ฟอร์ คิดส์ เล่ม 1

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/316659417519971456/

นกเหยี่ยวกับสุนัขจิ้งจอก

นางนกเหยี่ยวกับแม่สุนัขจิ้งจอกตกลงที่จะเป็นเพื่อนกัน ต่างฝ่ายต่างให้สัญญาต่อกันว่าจะไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน จะคอยช่วยเหลือกันในยามมีภัย

ทั้งสองตัวพร้อมกับลูกอ่อนจึงหาที่อยู่ใกล้ๆ กัน โดยนกเหยี่ยวอาศัยอยู่บนต้นไม้ ส่วนสุนัขจิ้งจอกอยู่ใต้ต้น ต่อมาไม่นาน แม่สุนัขจิ้งจอกไม่อยู่ นกเหยี่ยวเกิดหิวขึ้นมา เลยแอบปีนลงมาจับลูกสุนัขจิ้งจอกกินเป็นอาหาร แม่สุนัขจิ้งจอกกลับมาเห็นเข้าพอดี แต่แม่นกเหยี่ยวกลับปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ขนลูกสุนัขจิ้งจอกยังติดอยู่ที่ปาก

ขณะนั้นเอง มีคนไปสุมไฟที่รังนกเหยี่ยว ลูกนกถูกไฟครอกตกจากรังร่วงลงมาที่พื้น สุนัขจิ้งจอกหาโอกาสแก้แค้นอยู่แล้ว จึงตรงเข้าไปคาบลูกของนกเหยี่ยวผู้ไม่รักษาสัจจะมากินต่อหน้าแม่ของมันทันที

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ความชั่วแม้จะปกปิดอย่างไรก็ไม่มิด ย่อมส่งผลแก่ผู้กระทำไม่ช้าก็เร็ว

แหล่งที่มา  อักษรา ฟอร์ คิดส์ เล่ม 1

เครดิตภาพ   https://www.pinterest.ie/pin/385831893057591768/

ลากับดอกไม้หนาม

ลาตัวหนึ่งถูกเจ้านายใช้ให้แบกตะกร้าใส่อาหารจำนวนมากไว้บนหลังของมันเพื่อไปส่งให้พ่อค้า ตะกร้านั้นหนักมากจนหลังของมันเจ็บไปหมด เมื่อลาตัวนั้นเดินมาถึงดงดอกไม้หนาม ด้วยความเหนื่อยและความหิว ลาจึงก้มลงกินดอกไม้หนามนั้นแม้หนามของดอกไม้จะทิ่มลำคอของมันเพียงใด

เมื่อกินอิ่มแล้ว มันจึงรำพึงกับตัวเองว่า

“ดูเอาเถิด แม้เราจะบรรทุกอาหารชั้นดีมามากมาย แต่อาหารเหล่านั้นก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรแก่เราเลย นอกจากสร้างความหนักและความเหนื่อยให้เรา สู้ดอกไม้หนามก็ไม่ได้ แม้จะมีรูปร่างอัปลักษณ์น่าเกลียด ทั้งรสก็ขมและทำให้คันคอ แต่มันก็ช่วยให้เราหายหิวได้มากกว่าอาหารรสเลิศบนหลังของเราเสียอีก”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

สิ่งใดก็ตามแม้จะดูไร้ค่า แต่ก็มีราคาเมื่อมีคนเห็นประโยชน์

แหล่งที่มา  อักษรา ฟอร์ คิดส์ เล่ม 1

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/explore/funny-farm/

กองฟืนเท่าภูเขา ก็มิอาจทดแทนคุณมารดา

ณ หมู่บ้านชนบทอันไกลแสนไกล มีครอบครัวเล็กๆ อาศัยอยู่ริมเชิงเขา พ่อมีอาชีพเก็บฟืนไปขายที่ตลาดทุกๆ เช้า แม่ทำงานบ้าน ส่วนลูกชายอยู่ในวัยหนุ่มเป็นคนเกียจคร้านไม่ยอมช่วยการงานพ่อแม่ พอถึงเวลาอาหารก็เอะอะโวยวายโมโหหิว พาลปาข้าวของเสียหาย

แม่เคยสอนว่า

“ข้าวก็อยู่ในถัง น้ำก็อยู่ในตุ่ม หม้อก็อยู่ข้างฝาบ้าน ลูกก็ช่วยแม่หุงหาบ้างสิ”

ไม่มีคำตอบจากลูก แต่ความหิวยังไม่หายไป และความโมโหก็รุนแรงขึ้น จนแม่ต้องผละจากงานมาหุงหาให้ได้ดังใจ

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่พ่อไปเก็บฟืนก็ถูกสัตว์ป่าทำร้ายจนเสียชีวิต แล้วแม่ก็ต้องทำงานทุกอย่างแทนพ่อ ทั้งเก็บฟืน และยังต้องทำงานบ้าน รวมทั้งต้องคอยหุงหาอาหารให้ลูกกิน ฝ่ายลูกชายก็ยังไม่สำนึก ยังคงเกียจคร้าน และใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าไปวันๆ

ภาระของแม่นั้นหนักหนานัก และด้วยวัยที่ชราแล้ว จึงล้มป่วย และเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ฝ่ายลูกชายรู้สึกเสียใจมาก เกิดความสำนึกผิด เขาตื่นแต่เช้าเดินทางไปในป่า เก็บฟืนแล้วนำมากองไว้ แล้วก็เดินเข้าป่าไปเก็บฟืนกลับมากองไว้อีก ทำอย่างนี้ซ้ำๆๆๆ จนกองฟืนสูงเท่าภูเขาลูกใหญ่ เพื่อหวังจะทดแทนความเกียจคร้านที่ผ่านมา แต่ก็ไม่ได้ทำให้แม่ฟื้นขึ้นมาได้

เขาได้แต่เสียใจ และคิดถึงพ่อกับแม่ ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว แต่วันนี้ แม่มิอาจฟื้นขึ้นมาหุงข้าวให้เขากินได้อีกแล้ว...  เขาคิดว่าหากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะช่วยผ่อนแรงพ่อแม่ผู้แก่ชราและดูแลท่านอย่างดี

แต่วันนี้..... ทุกอย่างสายไปเสียแล้ว

แหล่งที่มา  หนังสือ อัสสัมชัญสาส์น

ศตวรรษที่ 2 ปีที่ 24 ฉบับที่ 139 กรกฏาคม – สิงหาคม 2552

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/448882287842673404/

ไก่ชนกับนกกระทา

ณ ฟาร์มเลี้ยงไก่แห่งหนึ่ง  เจ้าของฟาร์มไก่ได้นำนกกระทาตัวหนึ่งมาเลี้ยงรวมในคอกเดียวกับไก่ชน ทุกๆ วัน นกกระทาจะถูกไก่ชนกลั่นแกล้งไม่ให้กินอาหาร บางทีก็พากันไล่จิกและตั้งท่ารังเกียจจนออกนอกหน้า แม้นกกระทาจะพยายามผูกมิตรด้วยเท่าไร ไก่ชนพวกนั้นก็ยังไม่ยอมเป็นมิตรด้วย

ต่อมาวันหนึ่ง นกกระทาเห็นฝูงไก่ชนทะเลาะจิกตีกันจนได้รับบาดเจ็บ ต่างฝ่ายต่างมีเลือดไหลออกมาตามร่างกาย บ้างก็ตีกันจนถึงตายก็มี นกกระทาก็เลยได้คิดว่า ขนาดไก่ชนด้วยกันยังทำร้ายกันจนถึงขนาดนี้ แล้วนับประสาอะไรกับนกกระทาอย่างมันที่จะไปหวังความเป็นมิตรจากไก่เกเรพวกนี้ได้

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

อย่าหวังไมตรีจากคนพาล จะเป็นการเสียเวลา

แหล่งที่มา  หนังสือนิทานอีสป เล่ม 1

โดย อักษรา ฟอร์ คิดส์

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/338121884504084579/

ไก่ป่ากับสุนัขจิ้งจอก

ขณะที่ไก่ป่าตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารกินอยู่ที่ชายป่า มันก็ได้ยินเสียงร้องของสุนัขจิ้งจอกซึ่งถูกนายพรานล่ามโซ่ไว้ลอยมาแต่ไกล มันถึงกับสะดุ้งสุดตัวรีบบินหนีไปอย่างรวดเร็ว 

ทำให้นกที่เกาะอยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็พากันหัวเราะเยาะพร้อมกับพูดว่า

“ท่านนี่ขี้ขลาดจริงๆ แค่ได้ยินเสียงของสุนัขจิ้งจอกเท่านั้น ท่านก็วิ่งหนีเสียแล้ว ทั้งๆ ที่สิ่งที่ท่านกลัวนั้นไม่อยู่ในสภาพที่จะทำร้ายท่านได้เลย”

ไก่ป่าได้ยินก็ร้องตอบไปว่า

“สุนัขจิ้งจอกที่ตายแล้วกับสุนัขจิ้งจอกที่มีชีวิตมันแตกต่างกัน ข้าเคยถูกสุนัขจิ้งจอกขบกัดจนบาดเจ็บมาแล้ว แม้เสียงของมันก็ทำให้ข้าตกใจได้ ข้าขอเลือกการหนีไว้ก่อนดีกว่า เพราะถ้าท่านโดนอย่างข้าบ้าง ท่านก็จะรู้ว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

กันไว้ก่อนดีกว่าแก้ ผิดแล้วแย่จะแก้ไม่ทัน

แหล่งที่มา  หนังสือนิทานอีสป เล่ม 1

โดย อักษรา ฟอร์ คิดส์

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/312578030363558726/

พี่เลี้ยงเด็กกับหมาป่า

มีหมาป่าตัวหนึ่งลอบเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อหาอาหาร ในขณะที่มันเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งนั่นเอง ก็ได้ยินเสียงพี่เลี้ยงเด็กทารกที่ร้องไห้ไม่หยุดว่า

“หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นจะจับโยนให้หมาป่ากินเลย”

หมาป่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจ มันรีบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้ถุนบ้านเพื่อคอยทีอยู่ นึกในใจว่าวันนี้คงได้กินอาหารเต็มอิ่มแน่ มันรออยู่จนค่ำ ไม่ได้ยินเสียงเด็กร้องอีก เห็นแต่พี่เลี้ยงอุ้มเด็กขึ้นมากอดพร้อมกับพูดว่า

“หนูไม่ร้องไห้แล้วน่ารักมาก พี่จะไม่โยนให้หมาป่ากินแล้ว แต่ถ้าหมาป่ามันเข้ามา เราจะช่วยกันตีให้ตายเลย”

เมื่อหมาป่าได้ยินมันก็รีบวิ่งหนีออกจากบ้านหลังนั้นทันที ขณะที่มันวิ่งคอตกกลับรังด้วยความหิวนั้น มันก็อดรำพึงกับตัวเองด้วยความโมโหว่า

“เป็นเพราะเราเชื่อคำพูดของมนุษย์กลับกลอกนี่เอง ถึงต้องอดอาหารจนแสบท้องแบบนี้”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

จะเชื่อสิ่งใด ต้องไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน

แหล่งที่มา  นิทานอีสป เล่ม 3

โดย อักษรา ฟอร์ คิดส์

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/108790147227927217/