วัวสามสหาย

ครั้งหนึ่งยังมีวัวสามตัวได้ตกลงสัญญาเป็นเพื่อนตายต่อกัน ดังนั้นวัวทั้งสามจึงมักไปไหนด้วยกันเสมอเเละคอยระวังภัยให้เเก่กันด้วย  

สิงโตที่จ้องหาทางจะกินวัวอยู่ จึงเเอบไปกระซิบกับวัวตัวที่หนึ่งว่า วัวตัวที่สองกับที่สามนั้นนินทาด่าว่าลับหลังวัวตัวที่หนึ่ง เเล้วสิงโตก็ไปยุเเหย่ตัวที่สองว่า วัวตัวที่หนึ่งกับที่สามคิดทำร้ายวัวตัวที่สองเเล้วยุเเหย่วัวตัวที่สามในทำนองนั้นเช่นกัน 

ต่อมาวัวทั้งสามจึงเริ่มเเตกคอ ไม่ไว้ใจกันเเละกัน ต่างก็ออกไปหากินกันคนละที่ จนสิงโตมีโอกาสไปดักกินวัวทีละตัวได้อย่างสบาย  

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  

เมื่อแตกสามัคคี เมื่อนั้นความหายนะมาถึง

แหล่งที่มา  http://www.tinyzone.tv/BedStoryDetail.aspx?ctpostid=168

เครดิตภาพ  https://www.pinterest.com/pin/426434658466469466/

เสือโคร่งชราเจ้าปัญญา

วันหนึ่ง ... ที่ป่าลึกแห่งหนึ่ง มีเสือโคร่งตัวใหญ่วัยชราตัวหนึ่ง กำลังนอนอยู่อย่างหมดหวัง เพราะมันไม่มีญาติพี่น้อง หรือมิตรสหายเลย ไม่มีใครเหลียวแล ต้องอยู่อย่างลำบากตามลำพัง มันต้องอดมื้อกินมื้อไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะ ออกไปหาอาหารมาได้

วันต่อมา... เจ้าเสือโคร่งก็นอนอยู่ที่เดิม มีสัตว์หลายตัวที่เคยถูกเจ้าเสือโคร่งหมายเอาชีวิตสมัยยังหนุ่มแน่น พวกสัตว์เหล่านี้ จึงคิดที่จะแก้แค้น

พวกสัตว์ต่างพากันพูดว่า "พวกเรา เจ้าเสือโคร่งชราตัวนี้เราจะเอามาทำอะไรดี เมื่อก่อนเคยไล่กินพวกเราแทบเอาชีวิตไม่รอด มาคราวนี้ทำไมมานอนสิ้นหวัง เช่นนี้ละ" พวกสัตว์ต่างๆไม่ต้องการ เอาชีวิตเสือโคร่งชราอย่างเดียว แต่ต้องการสั่งสอนให้รู้รสชาติของการหนี เพื่อการมีชีวิตอยู่รอดด้วยว่าเป็นอย่างไร

 

พวกสัตว์จึงเอ่ยขึ้นว่า "ท่านเสือโคร่งที่เคารพ วันนี้ท่านไม่ออกไปหาอาหาร ที่ลำธารอย่างก่อนหรือ" 

เสือโคร่งตอบ "ข้าจำศีลไม่อยากเอาชีวิตใครอีก เพราะข้าอายุมากอยากอยู่อย่างสงบไม่ไปทำร้าย หรือฆ่าใครอีก พวกเจ้าก็เหมือนกัน ข้าเห็นแล้วยังไม่อยากจะกินเลย หลีกไปให้พ้นข้าเถอะ"

จากนั้นเสือโคร่งทำเป็นนอนลงเช่นเดิม แต่เสือโคร่งยังมีสติ ที่จะขู่พวกสัตว์ที่คิดทำร้าย มันรู้ดีว่าไม่สามารถเอาเรี่ยวแรงมาต่อสู้ได้แน่ แต่ถ้าจะตายมันจะไม่ยอมตายเพราะน้ำมือสัตว์พวกนี้แน่

เสือโคร่งชรายังคิดต่อไปว่า ถ้าตายไปจริง ๆ ก็แล้วแต่พวกมันจะทำอะไร เพราะไม่ต้องการเสียศักดิ์ศรี เสือโคร่งพยายามทำตัวว่ายังเก่งกล้า ไม่ยอมสยบให้สัตว์อื่น

 

เสือโคร่งกล่าวต่อ "พวกเจ้าหลีกไปให้ไกลข้าด้วย ข้าไม่อยากทำบาป เพราะช่วงที่ข้านอนหลับ เกิดข้าละเมอเผลอไปกินพวกเจ้าเข้า มันจะเป็นบาปกรรมได้" พวกสัตว์เหล่านั้นเมื่อได้ยินเสือโคร่งกล่าว
ก็รีบหนีเพราะกลัว เจ้าเสือโคร่งละเมอ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
สติปัญญาของคนถึงอายุไขใกล้จะหมด แต่ถ้ารู้จักคิด ใช้มัน ก็ทำให้รอดพ้นจากภัยอันตรายได้

คัดลอกจาก http://kids.mweb.co.th
แก้ไข : นายธวัฒชัย ใบโสด

http://webhtml.horhook.com/section/spinyarns/new/00298_7.html

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

นักล่านกกับงูพิษ

วันหนึ่งนักล่านกขนธนูและสิ่งของต่าง ๆ เพื่อออกไปล่านกในป่าตามปกติ  ขณะที่เดินทางอยู่ก็พบนกตัวหนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้  เขาจึงยกธนูขึ้นเล็งไปที่นกตัวนั้น  

ขณะนั้นมีงูพิษตัวหนึ่งนอนขดตัวอยู่ที่เท้าของเขาโดยที่ไม่ทันได้สังเกตมาก่อน  เขาพลาดท่าไปเหยียบงูเข้า  งูตกใจจึงฉกที่เท้าของเขาจนสลบลงที่พื้น   

ก่อนที่พิษจะกำเริบจนทำให้เขาได้ตายลง  เขาพูดกับตัวเองว่า “ข้าช่างโง่เสียจริง  หวังจะล่าสัตว์สักตัวแต่ตัวเองกลับมาเป็นเหยื่อและตกหลุมพลางแห่งความตายเพราะความไม่ระวัง”

ข้อคิด :  ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย   

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย วศิน ชูชาติ

นกแก้วในโพรงกระรอก

นานมาแล้วมีนกแก้วตัวหนึ่ง อาศัยอยู่บริเวณป่าที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยอาหารมากมาย มันบินวนไปวนมาแถวนั้นเป็นประจำ มีพวกสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่มากมายอาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่นานก็มีพายุพัดเอาเศษไม้เศษหญ้ามากองไว้มากมาย เจ้ากระรอกได้เก็บเศษไม้ ไว้ที่โพรงของมันเพื่อไว้เป็นที่พักอาศัยยามฝนตกหนักและไม่ทันข้ามวัน ฝนก็ได้ตกลงมาอย่างหนัก พวกสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ต่างพากันหาที่หลบฝน เจ้านกแก้ว ตัวดีก็รีบบินเข้าไปหลบที่โพรงของกระรอกทันทีโดยไม่ขออนุญาตจากกระรอกก่อน มันถือว่ามันมาก่อน ย่อมเป็นบ้านของมัน

ไม่นานกระรอกก็มาถึงโพรงของมันและมันได้ชักชวนสัตว์อื่น ๆ ให้เข้ามาหลบฝนได้ เพราะโพรงกระรอกมันเป็นโพรงที่ใหญ่ สามารถอาศัยได้หลายตัว ไม่ทันสิ้นเสียง เจ้านกแก้วก็ร้องขึ้นว่า "พวกเจ้าบังอาจมากนะ ที่เข้ามาในโพรงบ้านของข้า ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้ามาอาศัยอยู่ด้วยหรอก เพราะข้าไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนอื่นมาก ๆ ข้าจะไม่ยอมแบ่งอาหารให้พวกเจ้าด้วย ถ้าฝนหยุดตก แล้วพวกเจ้ารีบออกไปให้พ้นนะ"

กระรอกเอ่ยขึ้นทันที "โพรงนี้เป็นบ้านของข้า ข้าอุตส่าห์หาเศษไม้เศษหญ้ามาเก็บไว้ เพื่อรับลมหนาว เจ้านกแก้วตัวดี เจ้ายังมาพูดดีอีกว่าเป็นบ้านเจ้า พวกท่านทั้งหลาย อย่าไปใส่ใจกับนกแก้วตัวนี้เลย รีบเข้ามาหลบฝนก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบายได้นะ อาหารที่ข้าหามาได้ก็มีมากพอ ข้าจะแบ่งให้พวกท่าน อาจจะไม่มากพอสำหรับพวกท่านแต่ก็พออิ่มท้องแก้หิวได้ไปวันหนึ่งนะ"

นกแก้วไม่ยอมออกจากโพรงกระรอกแถมยังพูดจาไม่ไพเราะอีก กระรอกทนต่อ พฤติกรรมของนกแก้วไม่ไหว "เจ้านกแก้วเจ้านี้บังอาจมากนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ ๆ เจ้าอาศัยอยู่เป็นบ้านของข้าและอาหารที่อยู่ในโพรงก็เป็นของข้าที่เก็บสะสมไว้ เจ้ายังกล้าดีมาพูดอีกว่าเป็นของเจ้า เดี๋ยวข้าไล่เจ้าให้ออกไปบ้างจะรู้สึกอย่างไร" นกแก้วทำเป็นไม่สนใจ

ดังนั้นเจ้านกแก้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "ถึงข้าจะไม่ได้เป็นคนหาอาหารมาเก็บไว้ และไม่ได้หาเศษไม้เศษหญ้ามากองไว้ ข้าก็จะไม่ยอมให้พวกเจ้าเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่เด็ดขาดเพราะข้าเป็นคนแรกที่บินเข้ามาก่อน ทุกอย่างที่อยู่ที่นี่ ก็ต้องตกเป็นของข้าทุกอย่าง ถึงอาหารที่เจ้าเก็บมาข้าจะกินไม่ได้ ข้าก็จะไม่ยอมให้พวกเจ้าได้กินเช่นกัน"

พวกสัตว์ต่างพากันเดินออกจากโพรงทันที เพราะขืนอยู่ต่อก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น พวกสัตว์รู้สึกไม่พอใจ เจ้านกแก้วที่พูดจาไม่รู้จักคิดว่าสิ่งใดควรและสิ่งใดไม่ควร ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าตัวเองไปยึดครองที่ของผู้อื่น

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
อย่าเป็นคนเห็นแก่ได้ โดยที่ตัวเองไม่ได้ลงแรงสร้างหรือสะสมไว้ เพียงเพื่อต้องการเอาชนะผู้อื่น และสิ่งที่แย่งชิงมากลับไม่ได้ใช้ประโยชน์แต่อย่างใด

คัดลอกจาก http://kids.mweb.co.th

แก้ไข : นายธวัฒชัย ใบโสด

http://webhtml.horhook.com/section/spinyarns/new/00310_6.html

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

ลิงโง่กับปลาโลมา

            ในสมัยก่อน เวลาที่มนุษย์จะเดินทางไปไหนมาไหนก็จะนำลูกสุนัข หรือลิงตัวเล็ก ๆ ติดตัวไปด้วยเสมอ

            ในการเดินทางโดยทางทะเลครั้งหนึ่ง มนุษย์ได้พาลิงไปด้วย ในระหว่างการเดินทาง ได้เกิดพายุขึ้น จนเรือไปเกยหินโสโครกและอับปางลง มนุษย์พากันกระโดดลงทะเลเพื่อเอาชีวิตรอด

            ลิงก็กระโดดตามไปด้วย ปลาโลมาซึ่งว่ายน้ำอยู่ใกล้ ๆ กับเรืออับปางเห็นลิงลอยคออยู่ในน้ำ จึงเข้ามาช่วย เพราะคิดว่าเป็นมนุษย์ แล้วพาขี่หลังว่ายน้ำเข้าสู่ฝั่งด้วยความเข้าใจผิด ขณะเข้าใกล้ท่าปิเรอุช เมืองท่าของกรุงเอเธนส์ ปลาโลมาก็ถามลิงขึ้นว่า เป็นชาวกรุงเอเธนส์หรือเปล่า

 
            ลิงตอบว่า "ใช่" แล้วยังคุยโวขึ้นอีกว่า "ข้าน่ะ มาจากตระกูลที่เก่าแก่เชียวนะ"

            ปลาโลมาพูด "ถ้าเช่นนั้น ท่านก็รู้จักปิเรอุชน่ะสิ"

            ลิงได้ฟังดังนั้นก็นึกว่าปลาโลมาพูดถึงมนุษย์

            จึงตอบออกไปว่า "อ๋อ แน่นอนสิ ข้ารู้จักเขาเป็นอย่างดีทีเดียวล่ะ เขาเป็นเพื่อนสนิทของข้าเอง"

            ปลาโลมาได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกเกลียดชังในความโง่เขลาของลิงเป็นอย่างยิ่ง มันสะบัดร่างลิงที่อยู่บนหลัง จนตกลงไปในทะเลถึงแก่ความตายทันที
       
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

            การคุยโตโอ้อวด กลับทำให้ตัวเองตกต่ำ และเป็นที่เกลียดชังของผู้อื่นเสมอ
 

แหล่งที่มา  KARN.TV, http://baby.kapook.com

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต