แค่ฟางเส้นเดียว

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ในชนบทแห่งหนึ่ง มีชาวนาคนหนึ่งเป็นคนน่ารักและมีนิสัยโอบอ้อมอารี วันหนึ่งในขณะที่เขาเดินกลับบ้าน เขาเดินสะดุดก้อนหินล้มลง เขาคว้าเศษฟางติดมือมาหนึ่งเส้น

เขาเดินทางต่อมาและพบพ่อค้าเร่คนหนึ่ง หน้าตาของพ่อค้าดูอิดโรยด้วยความกระหายน้ำจนเกือบจะเป็นลม เขารู้สึกสงสารพ่อค้ามาก จึงมอบส้มทั้งสามใบให้พ่อค้าได้รับประทานเพื่อดับความกระหายน้ำ พ่อค้ารู้สึกประทับใจในน้ำใจของชาวนามากจึงได้มอบผ้าให้กับเขาสามผืน 

เมื่อใกล้จะถึงบ้านเขาพบหญิงสาวแปลกหน้า แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่มีรอยปะไปทั่วตัว เขารู้สึกสงสารหญิงคนนั้นจึงมอบผ้าสามผืนที่เขาได้มาแก่หญิงผู้ยากจนคนนั้น เขาไม่ทราบว่าอันที่จริงแล้วหญิงสาวคนนั้นก็คือเจ้าหญิงที่ปลอมตัวมา เพื่อสืบหาคนที่มีน้ำใจดี จะได้ประทานรางวัลให้กับคน ๆ นั้น 

เจ้าหญิงได้ประทานเงินทองให้กับเขามากมาย ชายชาวนานำเงินนั้นมาซื้อที่ดินได้หลายแปลง และด้วยความใจกว้าง เขาแบ่งที่ดินให้กับทุก ๆ คนในหมู่บ้านได้ทำมาหากินกันด้วยความขยัน มันจึงเกิดผลผลิตมากมาย หมู่บ้านนี้จึงกลายเป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวย และจุดเริ่มต้นแห่งความร่ำรวยนี้ก็มาจากฟางเส้นเดียว

ข้อคิด : หลาย ๆ ครั้งความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นบ่อเกิดแห่งคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ ความมีน้ำใจ ความเห็นใจที่ดูเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนหนึ่ง ก็อาจจะให้ผลดีที่เราคิดไม่ถึงเช่นกัน คำพูดที่สร้างสรรค์เพียงคำเดียวอาจจะเสริมสร้างสังคมและให้กำลังใจแก่คนที่อยู่รอบข้างได้มากมาย และเช่นเดียวกันชีวิตอันงดงามของคนบางคนก็อาจถูกทำลายอย่างไม่มีชิ้นดีด้วยคำพูดหรือการกระทำ ที่คนที่พูดหรือทำนั้นอาจจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย 

แหล่งที่มา   catholic.egat.com

ล่อละครสัตว์

โม่..เป็น ล่อที่โดดเดี่ยว แม้ว่ามันจะอาศัยอยู่ในฟาร์มที่มีม้าและลาหลายตัว แต่ไม่มีใครเล่นกับโม่เลย โม่เป็นล่อ ครึ่งม้าครึ่งลา เมื่อไรที่มันพยายามจะเข้าไปเล่นกับม้า ม้าก็จะไล่

“ เธอไม่ต้องมาเล่นกับพวกเรา เพราะเธอไม่ใช่ม้า”

โม่พยายามไปเล่นชักเย่อกับลา โม่ก็จะดึงแรงจนลาก้นกระแทก ลาก็จะไล่อีก  

“ เธอมันตัวใหญ่เกินกว่าจะมาเล่นกับพวกเรา”

โม่เดินหางตกหูตก น้ำตาไหลอาบแก้ม หลบไปนั่งพักอยู่ตัวเดียว

“ เฮ้...ดูซิ ใครพยายามทำให้ฉันจมน้ำ”  คิด..จิ้งหรีดตัวใหญ่สีดำโวยวาย เมื่อน้ำตาของโม่หยดใส่หัวคิด

“ ขอโทษจ้ะ ฉันเห็นเธอจริงๆ” โม่บอก  

“ ทำไมหูเธอตกแบบนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือ” คิดสงสัย

“ ม้าเขาไม่ยอมเล่นกับฉัน เพราะฉันครึ่งหนึ่งเป็นลา ส่วนลาก็ไม่ยอมเล่นกับฉัน เพราะครึ่งหนึ่งของฉันเป็นม้า ฉันครึ่งม้าครึ่งลา ฉันไม่ได้เป็นทั้งม้าและลา” โม่เล่าให้คิดฟัง

“ โอ้...แน่นอน เพราะเธอคือล่อ เธอไม่จำเป็นที่จะต้องเป็ฯม้าหรือเป็นลาเลย” คิดปลอบใจโม่ 

หลังจากนั้น เมื่อโม่เห็นม้ากระโดดเต้นรำ โม่ก็มาลองหัดเต้นด้วยตัวเองบ้าง โม่สามารถยกขาหน้าทั้งสอง โดยใช้ขาหลังยืนแทน ม้ามาเห็นโม่จึงบอกโม่ว่า 

“ อย่าพยายามทำให้เหมือนม้าเลย เพราะหูเธอยาวเกินไป”  

แต่โม่ไม่สนใจ มันพยายามเต้นท่าต่างๆ มากขึ้น

วันหนึ่งรถของคณะละครสัตว์เข้ามาในฟาร์ม เจ้าของคณะละครสัตว์ต้องการมาคิดเลือกม้าหรือลาที่ดีที่สุดเพื่อแสดงร่วมกับคณะละครสัตว์

บรรดาม้าและลาต่างตื่นเต้น ทุกตัวอยากได้รับการคัดเลือก ม้าและลาแสดงวิ่ง เต้นรอบๆ สนาม พยายามชูคอให้สูง หางกวัดแกว่งไปมาอย่างมีจังหวะ

โม่เฝ้าดูอยู่ข้างๆ โม่ไม่รู้ว่าคณะละครสัตว์ไม่ได้ต้องการล่อ ซึ่งโม่ก็ไม่ได้สนใจ ในที่สุดถึงคราวที่ม้าจะต้องวิ่งข้ามเครื่องกีดขวาง ม้ามัวแต่หันหลังไปดูโม่ด้วยท่าอวดเก่ง โดยที่ไม่ได้มองเครื่องกีดขวางข้างหน้า ม้าหน้าคะมำตกลงไปในโคลน และลุกไม่ขึ้น โม่ใช้ปากดึงหางม้าขึ้นจากโคลน ด้วยความยากลำบาก ในที่สุดม้าก็ปลอดภัย

“ขอบใจนะโม่” ม้าพูดงึมงำ ก่อนที่จะไปแอบหลังโรงนา

เจ้าของคณะละครสัตว์เห็นเหตุการณ์โดยตลอด จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาคิดว่าใครเหมาะสมที่สุด 

 
“ เธออยากเข้าร่วมคณะละครสัตว์กับเราไหม” เขาหันไปถามโม่

“ แน่นอน” โม่ตอบอย่างมีความสุข

คติสอนใจ “ เมื่อใครๆ หัวเราะความปรารถนาของเรา อย่าสนใจ เพราะทุกสิ่งทุดอย่างเป็นไปได้เสมอ” 

เค้าโครงเรื่องจากนิทานนานาชาติ
แปลและเรียบเรียงโดย"ป้าฉอ"

แหล่งที่มา  www.kidddelight.com

ลาอยากร้องเพลง

จักจั่นมักจะส่งเสียงร้องเพลงอย่างไพเราะตลอดเวลา 

ลาจึงถามจักจั่นว่า "เพื่อนเอ๋ย เจ้ากินอะไรหรือ จึงมีเสียงที่ไพเราะนัก" 

จักจั่นยิ้มเเล้วตอบว่า "อ๋อ อาหารของข้าก็คือน้ำค้างไงล่ะ" 

ลาจึงเข้าใจว่าเพราะจักจั่นกินเเต่น้ำค้างอย่างเดียวจึงได้มีเสียงไพเราะ เช่นนั้น ถ้าตนลองกินน้ำค้างบ้าง ก็คงจะร้องเพลงได้ไพเราะอย่างจักจั่น

ตั้งเเต่วันนั้นลาก็กินเเต่น้ำค้าง ไม่กินหญ้าที่เป็นอาหารของตน ไม่ช้าไม่นานนัก ลาก็ตายไปเพราะความหิวโหย 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า    

สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผู้อื่นอาจเป็นสิ่งที่เเย่ที่สุดสำหรับเรา 

แหล่งที่มา   www.tinyzone.tv